خانه » دست ورزی » ساخت هواپیمای گلایدر(قسمت اول)
ساخت هواپیمای گلایدر(قسمت اول)
ساخت هواپیمای گلایدر

ساخت هواپیمای گلایدر(قسمت اول)

فروش بوراکس,خرید بوراکس,قیمت بوراکس,تهیه ی بوراکس,کاربردبوراکس,محل فروش بوراکس,فرمول بوراکس,بوراکس

کاربرد و موارد مصرف بوراکس

برای خرید بوراکس به این سایت  وارد شوید.

فروش بوراکس

به نظر شما گلایدر به چه معنا است؟ چرا به این نوع هواپیما ها “مدل گلایدر” می گویند؟
گلاید به معنای سُر خوردن و گلایدر به مدل هایی از هواپیما گفته می شود که بدون داشتن موتور، پس از پرتاب قادر باشد مدتی پرواز کند. (هواپیمای بدون موتور)
آیا تا کنون فکر کرده اید که هواپیما می تواند بدون موتور پرواز کند؟ آیا تا کنون به پرواز پرندگان هنگامی که بال نمی زنند دقت کرده اید؟ به نظر می رسد که در هوا سُر می خورند.

 
تاریخچه گلایدر


تاریخچه ی ساخت گلایدر از تاریخ پیدایش و سیر تکاملی هواپیما مجزی نیست. بشر همواره تلاش کرد تا هواپیمایی مناسب با نیازهای ماموریتی خویش طراحی کرده و بسازد. هواپیمایی برای حمل مسافر, پرنده ای برای جاسوسی, جنگنده ای برای دفاع از حریم هوایی و . . . هواشناسی نیز ماموریتی قابل اهمیت بوده که برای انجام آن راه های فراوانی پیشنهاد و طراحی شده است. یک هواپیمای بدون موتور براحتی می تواند ازعهده این ماموریت برآید. بنابراین در برخی از نیازهای بشر به پرنده های دست ساز خویش، سیستم پیش برندگی کارایی خویش را از دست داده و وجودش لازم نخواهد بود. حتی تفریح با این نوع خاص از هواپیما(گلایدر) امکان پذیر می باشد.

شرکت هواپیماسازی شوایزر (Schweizer) ،که از قدیمی ترین شرکتهای هواپیمایی در دنیا می باشد و شصت و هفتمین سال عمر خود را طی می کند، سازنده ی یکی از نخستین گلایدر ها در سال ۱۹۳۰ می باشد. این گلایدر که (SGP1-1) نامگذری شد، در ۱۹ ژوئن به پرواز درآمد. ساخت این گلایدر ۱۳۵ دلار هزینه در بر داشت.

پرواز بدون موتور

به نظر شما گلایدر به چه معنا است؟ چرا به این نوع هواپیما ها “مدل گلایدر” می گویند؟
گلاید به معنای سُر خوردن و گلایدر به مدل هایی از هواپیما گفته می شود که بدون داشتن موتور، پس از پرتاب قادر باشد مدتی پرواز کند. (هواپیمای بدون موتور)
آیا تا کنون فکر کرده اید که هواپیما می تواند بدون موتور پرواز کند؟ آیا تا کنون به پرواز پرندگان هنگامی که بال نمی زنند دقت کرده اید؟ به نظر می رسد که در هوا سُر می خورند. آیا پرنده برای پرواز همواره باید بال بزند؟ از مشاهده پرواز پرندگان پیداست که پاسخ این سئوال منفی است و می توان برای مدت نسبتاً طولانی در هوا سُر خورد و پیش رفت، اما چگونه؟

۱٫ “چه نیرویی پرنده را در هوا نگه می دارد؟ ”

توضیح : همه می دانیم که هوا از مولکول ها تشکیل شده است. این ذرات هوشمند از وجود جسم خارجی به سرعت باخبر می شوند. هنگامی که از وزن جسم نیرویی رو به پایین به مولکول های هوا وارد می کند ، مولکول ها نیروی تکیه گاه در جهت مخالف (رو به بالا ) به آن وارد می کنند.
برای درک بهتر این مطلب می توانید دیاگرام آزادی بکشید و نیروی وزن رو به پایین و تکیه گاه رو به بالا را در آن نشان دهید. نیروی وزن را بزرگ تر از نیروی تکیه گاه رسم کنید. حال:

۲٫ “چگونه ممکن است نیروی رو به بالا یا نیروی تکیه گاه آن قدر زیاد شود که جسم را در هوا نگه دارد ؟ ”

توضیح : اگر جسم نسبت به وزن خود سطح تماس گسترده ای با مولکول های هوا داشته باشد، عکس العمل مولکول های هوایی که با سطح در تماس اند بیشتر می شود و نیروی تکیه گاه بزرگتری به جسم وارد می گردد . در نتیجه جسم از طبیعت کمک گرفته و مدتی در هوا باقی می ماند.

۳٫ ” اگر این جسم یک پرنده باشد، آیا می توانید بگویید چه عضوی وزن آن را تحمل می کند؟ ”

توضیح : برای اینکه پرنده به پرواز درآید و به پرواز خود تداوم بخشد به بال احتیاج دارد. بال وسیله ای است که نیروی وزن را خنثی می کند.

۴٫ ” بال چگونه این کار را انجام می دهد؟ ” (در این جا بال زدن مد نظر نیست بلکه فقط بال های گسترده شده و بی حرکت مورد نظر است! مانند آنچه در شکل بالا دیده می شود.)

توضیح : عملکرد بال بسیار ساده است؛ قوانین نیوتن! (قانون اول نیوتون و قانون دوم F = ma و قانون سوم ) هوا به عنوان یک سیال طبق قانون اول نیوتن دارای اینرسی است یعنی وقتی در حرکت است تمایل به ادامه ی این حرکت دارد. وقتی یک جسم (در اینجا بال) در مسیر حرکت هوا قرار می گیرد، جریان هوا شکل خود را با آن تطبیق می دهد. گویی آن را دور می زند. این عمل یکنواختی حرکت هوا را برهم می زند. یعنی هوا شتاب می گیرد. طبق قانون دوم نیوتن می دانیم که باید به جسمی که حرکت یکنواخت دارد نیرو وارد شود تا تغییر جهت بدهد و شتاب بگیرد. در این جا بال مانند همان نیرویی است که به هوا وارد می شود و می خواهد جهت آن را تغییر دهد. این نیرو طبق قانون سوم نیوتن عکس العملی برابر و در خلاف جهت از طرف هوا دارد که به آن “نیروی برآ” یا “لیفت (Lift)” می گوییم. “نیروی برآ” اولین کلمه ی کلیدی “آیرودینامیک” است که با هم در این پروژه تعریف می کنیم.

آیرودینامیک چیست؟

آیرودینامیک در کلمه به مفهوم “دینامیک هوا” است. این علمی است که تعاریف ما را از هوا، نیروها و عمل ها و عکس العمل های آن در خود نگه داری می کند و ما به کمک آن در سیالی به نام هوا چیزی را به پرواز درمی آوریم. همه ی تعاریف و قوانین آیرودینامیکی توسط طبیعت به ما دیکته شده است.

به سئوالات زیر دقت کنید:

۵٫ ” آیا می توانید جهت این نیرو (نیروی برآ ) را نشان دهید؟ ”

توضیح : همان طور که قبلاً گفتیم وظیفه ی این نیرو خنثی کردن وزن است پس جهت آن خلاف جهت وزن است. اگر دقیق تر باشیم، همه ی نیروها علاوه بر مقدار دارای جهت نیز هستند یعنی بردار هستند. پس نوک بردار “نیروی برآ” رو به بالا و در خلاف جهت بردار وزن که سر آن همواره رو به پایین است می باشد. وقتی ما پرنده ای باشیم که ارتفاع خود را در هوا تغییر نمی دهد و از بال های خود استفاده نمی کند و تنها آن ها را گسترده است، اندازه ی این بردار دقیقاً برابر بردار وزن ماست.

۶٫ “آیا هنگام وزیدن نسیم به جریان هوایی که به صورتتان برخورد می کند دقت کرده اید؟ چه نتیجه ای می گیرید؟ آیا این هوا دارای انرژی است؟ (مسلماً بلی.) آیا به یاد دارید که این انرژی از چه نوعی است؟ (انرژی جنبشی) و پس از برخورد چه می شود؟ (قدری از آن مصرف می شود؛ یعنی هوا در مقابل شما مقاومت کرده و شما این را در یک روز طوفانی هنگامی که برای راه رفتن تلاش می کنید احساس کرده اید!)

توضیح : این مقاومت هم نوعی نیرو است که صرف غلبه بر وزن نمی شود، بلکه نوعی سماجت در برابر حضور ماست. حال اگر ما پرنده ای که گفتیم باشیم، با یک نیروی دیگر که منشاء آن مولکول های هوا هستند طرف هستیم . اسم این نیرو “نیروی پسا” یا “درگ (Drag) ” است. “نیروی پسا” دومین مفهوم کلیدی در “آیرودینامیک” است. این نیرو برداری هم برداری است که جهت آن خلاف جهت حرکت است. (به شکل زیر توجه کنید) این دو مفهوم، برآ و پسا ، به ما کمک می کنند که هواپیمایی بسازیم که در هوا سُر می خورد بی آنکه موتور داشته باشد! ( به شکل زیر دقت نمایید)


یک نیروی اضافی در شکل می بینید که جهت بردار آن خلاف جهت “نیروی پسا” است، اسم این نیروی سوم “نیروی پیش برنده” است که اگر مثل حالت مورد نظر ما هواپیما موتور نداشته باشد، آن را نداریم.

۷٫ “خوب در این صورت چه اتفاقی می افتد؟

توضیح : چون در این صورت فقط مقاومت یا همان پسا به پرنده ما وارد می شود، پس انرژی جنبشی در حال مصرف است و سرانجام هواپیما متوقف می شود. این یک اصل کلیدی در پرواز بدون موتور است که می خواهیم آن را تا جای ممکن به تعویق بیاندازیم و هواپیمامان را در هوا نگه داریم.

اما هواپیماهایی که ما می شناسیم سنگین تر از آن به نظر می رسند که بتوانند سُر بخورند! سُر خوردن با شکلی مانند هواپیمای مسافربری ممکن نیست. برای سُر خوردن باید شکل بخصوصی را رعایت کنیم.

۸٫ چه پیشنهادی دارید؟ با استفاده از آنچه یاد گرفته اید کدام نیروها باید افزایش و کدام یک باید کاهش پیدا کند؟

توضیح : همان طور که گفتیم “نیروی برآ” وزن را تحمل می کند پس هر چه عکس العمل هوا به جسم پرنده بیشتر باشد بهتر است. به یاد دارید که بال ها مسئول تولید “نیروی برآ” هستند. پس هر چه از دید هوا بال ها بزرگ تر باشد، عکس العمل بزرگتری به آن وارد می کند. اولین مشخصه ی یک هواپیمای بدون موتور که در هوا سر می خورد. بال های بزرگ آن است. می توان آن را با پرنده ای که سُر می خورد مقایسه کرد. به بال های پرنده توجه کنید. برای به دست آوردن سایر ویژگی های پرواز بدون موتور نیز هواپیما را با پرنده مقایسه کنید. بدن سبک، دم و… برای اینکه بتوانیم هواپیمای بدون موتور خود را بسازیم باید مفهوم دیگری را بیاموزیم.

(از این پس به این هواپیما “گلایدر” (Glider) می گوییم به معنی چیزی که سُر می خورد یا گلاید (Glide) می کند.)

برای تکمیل گلایدر خود لازم است بدانیم آیا بال هواپیما مانند یک صفحه تخت است؟ و اینکه سطح مقطع آن چه شکلی دارد؟ بال سطح مقطع بخصوصی دارد که به آن “ایرفویل” (AirFoil) می گویند. نیروهای محبوب ما در پرواز، نیروهایی هستند که ما را در هوا نگه دارد و پیش ببرند. این نیروها “نیروی برآ” و “نیروی پیش برنده” هستند. وجود ایرفویل به افزایش این نیروها کمک می کند.

شما فعلاً با این مفهوم آشنا می شوید تا در هنگام ساخت توضیح داده شود. هدف آن است که شما بدانید در ساخت گلایدر خود با یک صفحه ی تخت به عنوان بال سر و کار ندارید!
به شکل زیر دقت نمایید.

شکل ۲ از راست به چپ به ترتیب شکل یک ایرفویل و جریان هوای روی آن و شکل بال و جریان هوای روی آن

۹٫ به نظر شما آیا می توانید مفهوم گلایدر را توضیح دهند؟

توضیح : گلایدر نوع خاصی از هواپیما است که موتور ندارد و از نیروهای آیرودینامیکی و شکل خاص خود کمک می گیرد تا در هوا سر بخورد. در مقایسه با یک هواپیمای موتور دار سه نیروی اصلی به گلایدر وارد می شود؛ “نیروی برآ” “نیروی پسا” و وزن. چون گلایدر فاقد موتور است سرانجام مقاومت هوا یا همان پسا باعث توقف آن می گردد. شما گلایدر خود را با دست پرتاب می کنید به این معنی که نیروی موتور را در لحظه ی پرتاب با دست برای گلایدر خود تأمین می کنید.

۱۰٫ به نظر شما گلایدر سرعت لازم برای پرواز را چگونه به دست می آورد؟ مفهوم تبدیلات انرژی را به یاد بیاورید، انرژی پتانسیل به انرژی جنبشی تبدیل می شود و برعکس.

توضیح : گلایدر از همان پدیده اول کمک می گیرد. یعنی انرژی پتانسیل خود را صرف سرعت گرفتن می کند (همان انرژی جنبشی). به این ترتیب با کاهش ارتفاع سرعت گلایدر افزایش می یابد. بنابراین گلایدر همواره در حال کاهش ارتفاع است.

 

 

تمرین کار با یونولیت

با توجه به راهنمای نقشه، اجزای گلایدر را مرور کرده و نحوه ی خواندن ابعاد را تمرین کنید. پس از حصول تسلط کافی بر نقشه ای که در دست دارید می خواهیم پیاده کردن نقشه روی کاغذ را آموزش دهیم. (در صورت نیاز می توانید کاغذهای A3 را از طول یا عرض به هم بچسبانید تا ابعاد واقعی قطعه ی مورد نظر آن جا بگیرد.)

خوب است بدانید که مهم ترین مهارت در کار با یونولیت اندازه گیری دقیق، علامت گذاری دقیق و برش صحیح است که در این جلسه باید آن را تمرین کنید.

در شکل زیر نمونه ای از ابزار مورد نیاز را می بینید:

 

شکل ۲: نمونه ی ابزار مورد نیاز

بهتر است قبل از علامت گذاری یونولیت، الگوی کاغذی قطعه با سوزن روی یونولیت ثابت گردد تا از خطای علامت گذاری پرهیز گردد. قطعات را بر روی کاغذ رسم نمایید.
توجه : در هنگام پیاده کردن ابعاد همواره اعداد را رو به بالا گرد کنید: ۵٫۵=۵٫۴۴

اکنون نوبت آن است که با استفاده از این الگوها یونولیت را علامت گذاری نمایید. یک قطعه (ترجیحاً دُم عمودی یا افقی) را انتخاب و روی یونولیت ۲cm  با سوزن ته گرد نصب نمایید. با ماژیک هایی که در اختیار دارید با فاصله ی اندک از گوشه های الگو روی یونولیت علامت بزنید.

برای علامت گذاری و برش، یونولیت را روی سطح صاف مانند میز نسبتاً بزرگی قرار دهید.

به صرفه جویی در یونولیت توجه نمایید و نشان دهید که هنگام نصب الگوی خود، یک سمت آن را که طول بزرگتری دارد به لبه ی یونولیت مماس کنید. با استفاده از گونیا امتحان کنید که لبه ای که به آن مماس می کنید راست باشد. در صورت نیاز یک خط سرتاسری به ضلع دیگر صفحه ی یونولیت عمود کرده و آن را مرجع قرار دهید و قطعه را به آن مماس نمایید.

پس از علامت گذاری نقاط کلیدی را به هم وصل نمایید. (کشیدن ماژیک روی یونولیت احتیاج به فشار کمی دارد و در غیر این صورت به جای خط جای آن شیار می افتد.) الگو را از روی یونولیت جدا کنید.
توجه : به عنوان یک اصل در موفقیت کار با یونولیت، دقت نمایید که قطعه ی خود را حداقل دو بار اندازه بگیرید.

اکنون می خواهیم نحوه ی برش قطعه را از داخل یونولیت آموزش دهیم. آیا تجربه ی بریدن یونولیت را دارید؟
توجه : پیش از شروع دقت نمایید که هر بار که با کاتر کار می کنید تیغ آن را بیشتر از یک بند و نیم  انگشت خارج نکنید و حتماً آن را قفل کنید. در پایان هر برش نیز، تیغ را بسته و قفل نمایید. نظارت بر رعایت این نکات بسیار ضروری است.

هر بار ابتدا سهل الوصول ترین ضلع قطعه را ببرید. نخست کاتر را با زاویه ی ۴۵ درجه وارد یونولیت کنید و پس از چند حرکت آرام مانند برش کیک، کاتر را عمود کرده و به برش ادامه دهید. باید از فشار دادن انگشتان، کف دست یا آرنج روی یونولیت برای نگه داشتن آن پرهیز شود زیرا باعث تغییر شکل دادن و غیر قابل استفاده شدن آن می گردد. نمونه ی برش خوب و بد را در شکل زیر مشاهده می کنید.

 

شکل۳ :  نمونه ی برش خوب و بد

توجه : دندانه دندانه شدن لبه ی قطعه یا کج بریدن از نشانه های خرابی قطعه است.

حفظ آرامش و پیوستگی حرکت در هنگام برش بسیار ضروری است.

نوک کاتر را تا انتهای برش یک ضلع از یونولیت خارج نکنید .
ایرفویل مختص بال و دم افقی گلایدر است و در این پروژه مد نظر است که شما به مقطع بال خود نگاه کرده و شکل ایرفویل زیر را روی آن پیاده کنید .

 

شکل ۴: ایرفویل گلایدر

وسیله ی دیگری که باید کار با آن را تمرین کنیم، سمباده است.

کاربرد سمباده آن است که گلایدر ،نباید به هیچ وجه زبر یا گوشه ی تیزی داشته باشد. چون این زبری، مقاومت هوا را افزایش می دهد و پرواز را مشکل می کند. بنابراین تمامی سطوح گلایدر باید سمباده بخورد. این کار را روی قطعات آماده و به عنوان یکی از بخش های انتهایی کار انجام می دهیم.

هم چنین از سمباده برای ایجاد شکل ایرفویل در بال ها و دم کمک می گیریم.

سمباده ای که برای یونولیت به کار می رود از نوع نسبتاً نرم آن است.

سمباده را کف چهار انگشت دست قرار داده و به آرامی در جهت خواب یونولیت بکشید. در خلاف جهت دانه های یونولیت جدا شده و اصطلاحاً خورده می شود. پس همواره دست خود را در یک جهت از بالا به پایین حرکت دهید. فشار دست بستگی به میزان برداشت مورد نظر از یونولیت دارد.

برای صاف کاری پایانی بسیار لطیف و برای ایجاد شکل ایرفویل کمی محکم تر سمباده می کشیم.

در ضمن از سمباده برای از بین بردن هر گونه خطای بزرگ تر از اندازه نقشه می توان استفاده نمود.
خطر  : از آن جایی که سمباده براده ی زیادی تولید می کند که وارد دستگاه تنفسی می شود دراین مرحله باید از ماسک استفاده کنید.

اکنون تکه هایی از یونولیت را در اختیار همه ی اعضای گروه قرار دهید و یک قطعه ی کوچک مثلاً دم افقی را انتخاب کرده تا تمام مراحل بالا به خصوص برش و سمباده کشیدن را تمرین نمایید.

 

 

 

ساخت بال گلایدر

 

یکی از مشخصات اصلی هواپیماهای مدل گلایدر، طول بال آنهاست. چون این نوع هواپیما ها بدون موتور اند، برای ایجاد نیروی کافی و همچنین ثبات و کنترل پذیری، طول بال های گلایدر بیشتر از انواع دیگر است و معمولاً دارای زاویه فراز هستند تا به پایداری آنها کمک شود.به تصویر بالا توجه نمایید.

رعایت نکات زیر پیش از پیاده سازی نقشه ضروری است:

۱٫ صرفه جویی در مصرف یونولیت :

۲٫ نقشه ی بال چپ و راست به دلیل تقارن مشترک است و یکی معکوس دیگری است. نقشه ای که گروه در اختیار دارد مربوط به بال راست است.

ابتدا آن را به شکل صحیح طوری که قاعده ی آن در دست چپ باشد در دست بگیرید.

سپس از منتهی علیه گوشه پایین سمت چپ صفحه یونولیت، ترسیم را آغاز نمایید.

حال باید بال چپ را از نزدیکی و به موازات همین بال اما به صورت سر و ته، مطابق شکل، رسم نمایید.

 

روی شکل بال کلیک کنید تا اندازه واقعی را دریافت کنید.

 


رعایت فاصله ی سه تا چهار سانتی متر بین دو بال مطلوب است.
۳٫ توجه داشته باشید که نوک ماژیک را در یونولیت فرو نکنید (چون ماژیک خشک می شود!) هم چنین با کف دست یا آرنج خود روی یونولیت فشار نیاورید.

۴٫ هنگام خواندن اعداد اعشاری آن ها را رو به بالا گرد نمایید. مثلاً ۱۳٫۴=۱۳٫۳۳٫

پس از اتمام رسم، برای اطمینان از دقت کار مجدداً ابعاد را اندازه گیری نمایید. ضروری است چنانچه خطی را اصلاح می کنید با علامت یا تعویض رنگ ماژیک آن را از خط نادرست متمایز نمایید.
اکنون نوبت به برش می رسد. ( کار رسم هر دو گروه باید پیش از آغاز برش به اتمام رسیده باشد)

۱٫ ابتدا یک حاشیه ی راست با استفاده از خط کش و گونیا دور دو قطعه ی بال روی یونولیت رسم و مستطیل حاصل از یونولیت اصلی جدا گردد.

۲٫ یک خط راست بین بال چپ و راست رسم و با احتیاط برش داده تا هر گروه، بال مربوط به خود را در اختیار بگیرید.

۳٫ اکنون زمان بریدن قطعه است. در تمام مراحل برش نوک کاتر حداکثر کمی بیش از یک بند انگشت (یا ضخامت یونولیت) خارج گردد و در هنگام برش کارتر حتماً قفل باشد.

۴٫ دقت نمایید که: حفظ آرامش در حرکت دست رمز یک برش موفق است و همواره از عمود بودن دست خود نسبت به قطعه اطمینان حاصل کنید.

۵٫ چنانچه طی این مرحله ی حساس قطعه ای آسیب دید به طوری که ابعاد آن با سمباده قابل اصلاح نباشد باید قطعه ی دیگری را آماده نمایید.
برای رسیدن به نتیجه ی مطلوب صحت ابعاد و صافی سطوح ضروری و خلاف آن غیر قابل چشم پوشی است.

۶٫ چون بال های گلایدر تقارن دارند، کار برش بال ها باید قابل انطباق باشد. در غیر این صورت بالی که ابعاد آن دقیق تر است به عنوان مرجع قرار داده می شود و قطعه ی دیگر در صورت امکان اصلاح می گردد. ولی اگر تفاوت فاحش باشد ، بخصوص اگر قطعه دوم کوچک تر باشد، باید کار خود را از ابتدا تکرار نمایید.

در اینجا می خواهیم تصویر انواع بال در گلایدر را نمایش دهیم.

به نظر شما انواع قرار گیری بال در گلایدر چه تأثیری در سرعت و نحوه پرواز گلایدر خواهد داشت؟ به نظر شما کدام شکل از بال بهتر است؟ شما چه نوع بالی برای گلایدر خود انتخاب کرده اید؟ چرا؟

باید محل مناسبی برای نگهداری بال های گلایدر خود در نظر بگیرید که از حرارت، فشار و دسترس افراد متفرقه به دور باشد.

ساخت دم گلایدر

دم شامل دم افقی و دم عمودی است.مانند شکل بالا.

دم هواپیما همان طور که پیداست با دم پرندگان تفاوت دارد و دارای اجزای مجزایی به نام دم عمودی و دم افقی است. در شکل زیر، تصویر انواع دم گلایدر را مشاهده می نمایید.

 

 
انواع دم د رگلایدر

دم به طور کلی نقش پایدار کنندگی پرواز هواپیما را به عهده دارد. اگر هواپیما تنها متشکل از بدنه و بال ها باشد ذاتاً ناپایدار خواهد بود. پایداری به معنای تمایل هواپیما برای بازگشت به حالت اولیه ی خود در صورت بروز اختلال در آن حالت است. در صورت پایدار نبودن، پرواز هواپیما ممکن نیست زیرا تغییر جزیی در تعادل نیروها ممکن است باعث سقوط هواپیما گردد.

دم هواپیما نقش پایدار کنندگی طولی هواپیما (در طول هواپیما ) را عهده دارد. پایداری عرضی (در عرض هواپیما ) به این معناست که اگر نیرویی باعث تمایل نوک هواپیما به سمت راست یا چپ شد، دم عمودی نیرویی خلاف آن تولید و این نیرو را خنثی می کند. برای روشن تر شدن مطلب به شکل زیر توجه نمایید. دم عمودی نیز مانند بال ها و دم افقی دارای ایرفویل است اما با این تفاوت که جهت نیرویی که تولید می کند بجای عمودی بودن افقی و به سمت چپ یا راست هواپیما است که به آن “نیروی جانبی” می گویند. نقش پایدار کنندگی دم عمودی تولید این نیرو  است.

 

درباره‌ admin555

تصویر پروفایل از  admin555

جوابی بنویسید